Brochure aMAZe online

Het programma van Cultuurcentrum Brugge is al even gekend. MAAR nu bracht aMAZe ook een brochure uit met daarin de voorstellingen die wij uitgekozen hebben voor onze leeftijdsgenoten. Geen boek van ontelbare pagina’s, maar een beknopt programma in pocketformaat. VIVES krijgt momenteel in onze Schouwburg de première, komende weken zal het ook te vinden zijn in andere scholen, winkels…

Wie graag al eens snuistert, kan de brochure van aMAZe ook downloaden.

Voorpagina

Advertenties

Recensie Risjaar Drei © aMAZe-lid Anke

Anke zag Risjaar Drei in de Stadsschouwburg en schreef er het volgende verslag over:

Shakespeare leeft nog steeds en dat dankzij de twee auteurs Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal. De staande ovatie na de voorstelling voor de topacteurs zou er niet zijn zonder de tekst.  Van Opstal en Dewispelaere maakten samen een plat Antwerpse tekst om uw vingers en duimen van af te lekken: smerig, grof en poëtisch tegelijk. ‘…ne kreupele kloot die zelfs ne pitbull doe verschiete… ‘ of ‘ache ne klootzak zukt, kzal kik em wel speele…’ Wuk? Ik geef toe, als geboren en getogen Bruggeling lijken de eerste woorden in het dialect van ’t stad Chinees, maar gelukkig klinkt het na een aantal replieken als muziek in de oren.

Peter Van den Begin strompelt op een wankele laag houtskool waarmee het podium bedekt is naar een bankje. Risjaar Drei staat voor u en spreekt het volk toe.  Of zien we Trump het publiek bespelen? Dit bewijst nog maar eens dat de eeuwenoude verhalen van Shakespeare brandend actueel blijven. Voor je het goed en wel beseft, manipuleert de Quasimodo van het verhaal alle familieleden om de kroon te kunnen bemachtigen. De ijzeren kroon hangt als een zwaard van Damocles boven de scène en wanneer zijn koninkrijk uit elkaar valt, breekt ook de kroon. Een prachtig beeld en dus ook een pluim voor scenograaf Stef Stessel.

Naast Peter Van den Begin schitterden nog andere steracteurs en steractrices. Hoewel de vrouwen in de minderheid waren, stonden Mieke De Groote en Sanne Samina Hanssen hun mannetje. Naast het theatericoon Jan Decleir, stond ook Nico Sturm op de bühne. Gekend van ‘Wat als?’ waar hij steeds een grappig typetje speelt. In deze voorstelling toont hij dat hij veel meer kan dan dat.

Hoewel het schouwspel 2,5u heeft geduurd, heeft het me helemaal niet verveeld. Probleemloos kon ik de aandacht erbij houden door de vindingrijke taalspelletjes, imposante beelden en snedige dialogen en monologen. Als je het mij vraagt, een must see voor alle theaterliefhebbers.

c437ac56fcb6b60cdcc1e98222b2eb71-risjaardrei_petervandenbegin_jandecleir_jpg

Recensie Buko + L.A. © aMAZe-lid Anke

Op 24 januari speelde Abattoir Fermé twee voorstellingen in de Magdalenazaal. Hieronder lees je het verslag van aMAZe-lid Anke.

Buko

De avond start in een muf motel met afval op de grond en knipperende neonverlichting. Dit is de habitat van Tom en Dominique, twee wannabe-auteurs met Hollywooddromen. Met de typmachine in de ene hand en een fles Gin in de andere, proberen ze elkaar te overstijgen. Ze trekken zich letterlijk aan elkaar op – zeker na 10-tallen liters drank- en zakken samen weg in het rauwe nachtleven. Ze bestellen fastfood nemen nog een paar pinten uit hun plakkerige koelkast en als dessert doppen ze hun waterijsje in de Wodka.

Deze voorstelling hebben we te danken aan cultauteur Charles Bukowski. Zijn leven werd geregeerd door alcohollucht en het verlangen naar roem en faam in Los Angeles. Topacteurs Tom Vermeir en Dominique Van Malder slagen erin om je onder te dompelen in de geuren en kleuren van de wereldstad die blinkt en tegelijk stinkt.

De acteurs trekken werkelijk alle registers open. De voorstelling is een plezier om naar te kijken. De mimiek, het samenspel en de concentratie, terwijl ze zichzelf lazarus drinken (zo lijkt het toch) is onbeschrijfelijk. De twee mannen geven alles van zichzelf.

“Buko is een voorstelling die doet wat een mens van het theater verlangt: dit is een feest om naar te kijken en te luisteren, een feest mét een ranzig ruw kantje.” (Focus,Knack)

LA

Nadat we even ontsnapt waren uit de zaal om wat frisse lucht in te ademen, na de zure geur van liters alcohol, konden we opnieuw plaatsnemen voor een tweede voorstelling: LA

Los Angeles is ook hier weer the place to be. Het verhaal speelt zich dus af in dezelfde setting, maar dan ‘after hours’, als de gordijnen gesloten zijn. Hoewel de voorstellingen aan elkaar gelinkt zijn, kon je heel moeilijk de link vinden. De voorstelling was traag en zonder woorden. Na enkele vervelende, lange minuten kon je toch meegaan in de ‘flow’ van het verhaal. Sommige beelden waren zeer sterk, maar ik vraag mij toch af wat de meerwaarde is van het tweede deel van de avond. Je moet toch al een goed geoefend theater-kijker zijn om dit 100% te smaken.

2016_buko-abattoir-ferme_persfoto-01_c-sofie-jaspers

Recensie Five Easy Pieces © aMAZe-lid Tineke

Easy zou ik het niet noemen, scherpzinnig des te meer.

Ondanks dat deze voorstelling een moeilijk onderwerp aansnijdt, valt er naar te kijken zonder de ogen te willen sluiten. Zonder ludiek, laconiek of cynisch te worden, is deze voorstelling over Dutroux gedragen door kinderen. Hoewel de scherpe randjes niet zijn gladgevijld, zorgt de keuze om via metatheater het verhaal op te bouwen, voor de ruimte die nodig is om op het scherpst van de snee te blijven lopen.

Het is een stuk over een thema waar weinig plezier in terug is te vinden, toch heb ik met een glimlach de zaal kunnen verlaten dankzij het spel. Het spel gespeeld door de kinderen. Het spel gespeeld met knappe beelden. En gelukkig het spel waarin de kinderen kinderen mogen blijven, zelfs als ze even een vader, een dode of slachtoffer worden.

4872_2philedeprez-2.jpg

Recensie Cabane © aMAZe-lid Anke

“Tussen schateren en schrijnen” (De Morgen)
“Een stuk vol stress en raar haar” (Focus Knack)

Compagnie Cecilia is ondertussen een vaste waarde geworden in het (Brugse) theaterlandschap. Keer op keer slagen de makers erin om mensen te ontroeren met een lach en een traan. ‘Wat doet het vaderschap met een man?’ Op deze vraag zochten de personages Manu, Sven en Gilles een antwoord in een garage tussen de kartonnen witte bomen. De mannen hebben heimwee naar hun wilde jaren en onbezonnen jeugd. De harde realiteit komt aan het magazijn van de mannen aankloppen.

De acteurs spelen ijzersterk. Het verhaal is eigenlijk zeer donker, maar toch slaagt Sierens erin om af en toe een glimlach te toveren op het gelaat van de spelers en van het publiek. Puur, rauw, ontroerend, mooi en af. Chapeau!


COMPAGNIE CECILIA – CABANE
Was op 2 & 3 november 2016 in Brugge
Nog te zien in Kortrijk, e.a.

wl860hp500ws860q85_cab_c_kurt_van_der_elst_vde4263

The MaZ is ours!

Het werd tijd dat aMAZe zijn zaal opeiste. Zaterdag 15 oktober 2016 ging aMAZe-lid Pieter Verbeke met zijn talent aan de slag en maakte een reuzegrote tekening op het raam van de MaZ. Wie goed kijkt kan een radio zien en wie in het gebouw loopt kan hier een daar nog een accent terugvinden van het grote werk.

Wie meer wil zien van Pieter zijn werk, kan hem volgen via o.a. Facebook.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.